Nieprawdopodobne odwrócenie losów: Największe comebacki w historii US Open

Podczas wielkoszlemowego US Open miało miejsce wiele wyjątkowych i niesamowitych spotkań...

W sporcie kibice najbardziej kochają nieprzewidywalność. Choć zazwyczaj można wskazać faworyta, historia tenisa wielokrotnie dowiodła, że mecz kończy się dopiero po ostatniej piłce, a najbardziej spektakularne powroty (tzw. comebacki) zapadają w pamięć na długie lata.

fot. Shutterstock

Czym właściwie jest tenisowy comeback?

Termin ten odnosi się do sytuacji, w której zawodnik lub para deblowa odrabia znaczną stratę i wygrywa mecz, który wydawał się już definitywnie rozstrzygnięty. Takie powroty mogą przybierać różne formy:

  • Odrabianie strat w secie: Wyjście ze stanu np. 0:3 na 4:3.
  • Odrabianie strat gemowych: Przełamanie serii rywala i wygranie seta mimo wyniku 0:4.
  • Obrona piłek meczowych: Najbardziej emocjonujący scenariusz, w którym jeden punkt dzieli rywala od zwycięstwa, a mimo to następuje zwrot akcji.
  • Powrót po kontuzji: Termin ten stosuje się również do zawodników wracających do wysokiej formy po długiej przerwie.

Dlaczego zawodnicy tracą wysoką przewagę?

Nagła utrata kontroli nad meczem rzadko jest dziełem przypadku. Zazwyczaj decyduje o tym splot kilku czynników psychofizycznych:

  • Utrata koncentracji: Zbyt duża pewność siebie i zlekceważenie przeciwnika przy korzystnym wyniku.
  • Presja „linii mety”: Bliskość zwycięstwa wywołuje nerwowość, co prowadzi do zbyt asekuracyjnej gry.
  • Siła mentalna rywala: Przeciwnik, nie mając nic do stracenia, zaczyna grać ryzykownie i skutecznie, co frustruje lidera.
  • Zmiana taktyki: Moment, w którym rywal zaskakuje nowym stylem gry, wybijając faworyta z rytmu.
  • Czynniki fizyczne: Narastające zmęczenie lub drobne urazy, które ograniczają mobilność na korcie.

Jakie były najbardziej spektakularne powroty na US Open?

Nowojorskie korty widziały wiele historycznych momentów, które udowodniły, że w tenisie nie ma rzeczy niemożliwych.

Legendarni u panów:

  • 1949 rok: Pancho Gonzales przegrywał 0-2 w setach z Tedem Schroederem w finale, by ostatecznie triumfować po morderczej walce.
  • 1999 rok: Andre Agassi w pierwszej rundzie wyciągnął mecz ze stanu 1-2 przeciwko Justinowi Gimelstobowi, broniąc kluczowe break pointy.
  • 2011 rok: Novak Djoković dokonał niemożliwego w meczu przeciwko Rogerowi Federerowi. Serb przegrywał 0:2 w setach i obronił dwie piłki meczowe w piątej partii, wygrywając cały turniej.
  • 2020 rok: Andy Murray powrócił ze stanu 0-2 w setach w starciu z Yoshihito Nishioką.

Niezapomniane u pań:

2024 rok: Clara Burel pokazała niesamowity hart ducha, wygrywając z Sloane Stephens, mimo fatalnego początku i wyniku 0-6, 0-3.

1995 rok: Steffi Graf pokonała Amandę Coetzer, mimo że w drugim secie przegrywała już 0:3 po porażce w pierwszej partii.

2005 rok: Venus Williams odwróciła losy ćwierćfinału z Marion Bartoli, wygrywając mecz, choć w drugim secie było już 1:5 dla rywalki.

REKLAMA

fot. Shutterstock

Jakie znaczenie ma takie zwycięstwo dla psychiki sportowca?

Wygranie „przegranego” meczu to potężny zastrzyk pewności siebie. W takich chwilach ranking przestaje mieć znaczenie, a liczy się jedynie dyspozycja dnia i niezłomny charakter. Zawodnik, który wyjdzie z takich opresji, buduje pancerz mentalny, który pomaga mu w kolejnych rundach turnieju.

Czy jeden mecz może odmienić całą karierę?

Zdecydowanie tak. Świadomość, że potrafi się wyjść z największych opresji, pozwala zachować spokój w przyszłości. Polscy kibice liczą na taką determinację u swoich gwiazd. Iga Świątek, będąc przez wiele tygodni numerem jeden na świecie, udowodniła już wielokrotnie, że potrafi adaptować się do trudnych warunków i odwracać losy spotkań, co jest cechą największych mistrzów.

Krzysztof

Krzysztof Kwaśny

W świecie sportu odnajduję inspirację i nieustannie poszukuję nowych historii do opowiedzenia. Jako dziennikarz sportowy, z równym zamiłowaniem relacjonuję zmagania piłkarzy, tenisistów czy koszykarzy. Moja pasja pozwala mi tworzyć różnorodne materiały – od błyskawicznych newsów, przez wnikliwe felietony, po szczere wywiady i emocjonujące relacje. Współpracowałem z takimi redakcjami jak: Polsat Sport, To jest boks, Infosport i Łączynaspasja.